Sitoveneto™ - portale di lingua e cultura veneta

(Parlada e grafia orixinaria de l'autor)
(Eduardo Montagner Anguiano)

(Vèneto - Parlade Vènete Unificàe)
(L-tajà fra voca£i; J=i o gi ; £e voc. fina£i "-o / -e " £e pol èser
mute anca se scrite: tuto=tut'...note=not' ; s /x -zs /zx rego£ari)

"Ferma, móndo, ferma"

Tut desfá. Sí, tut desfá.
A-tu mai sentist al strépito
che i fa i álberi a cáier dó?

Tut su ancóra. Sí, tut su.
A-tu mai vist cóme che sta aria qua
la despetenéa tut intórno?

Tut an ríder. Tut an vardar.
Vardarse co'l specio dei corpi nudi
intant che la testa la é pi dalundi de tuti i dalundi.

Parlón mudi che mai pi. Tut an che mai pi.
Le vache le mór na s'cianta, ma dopo le levará su,
le mulará e le rumigará ancóra.

Tut siór. Al móndo al é siór.
Al é poarét, ma 'l é siór.

Ndae in zerca ma no cate,
crede ma no crede,
me scature, ma ti...
tu rit, ma mi...

Al aqua la me tra par aria,
me néghe éntro inte tanto tanta aria.

Ghe core drio ai secóndi,
ma luri i me rit drio sguélti.

Lá che magnión ténp inte i piat del gninsuloc,
a crepapanza, ma coi sculiér dei mai pi.

Me ho tagiá i dét co brítole pericolose,
e ho savést che paromai no vedéi na stala mai pi.
Ma 'l udór dei cantúi i me ha fat tornar indrio,
e ades la not la sa da giaz, la sa da scarpa, la sa da scarp.

Néole basse su par la testa,
pióva éntro da le fardéle,
aria sót i danóci,
calt dapartut intórno,
frét éntro inte i stivai de mólder.

Qualchedún al se posta par víver de pi anni,
e 'l se senta dó su inte 'n sas che ghe'n é arénte,
al alza su la facia par véder i arte passar,
e 'l pianz parche gnissuni sa che 'l ha resón.

"Ferma, móndo, ferma"

Tuto desfá. Sí, tuto desfá.
Àtu mai sentìo al strépito
che i fa i álberi a cájer dó?

Tuto sù ancora. Sí, tuto sù.
Atu mai visto come che 'sta aria qua
la despetenéa tut intórno?

Tut' an rídar. Tut' an vardar.
Vardarse col specio dei corpi nudi
intanto che la testa la è pi dalundi de tuti i dalundi.

Parlón mudi che mai pi. Tuto an che mai pi.
£e vache le móre na s·cianta, ma dopo le levará su,
le mulará e le rumigará ancora.

Tuto sior. Al móndo a l'è sior.
A l'è poaréto, ma l'è sior.

Vae in zsérca ma no cate,
créde ma no créde,
me scature, ma ti...
tu rit', ma mi...

L' aqua la me tra par aria,
me néghe entro inte tanto tanta aria.

Ghe córe drio ai secundi,
ma luri i me rid' drio sguélti.

Lá che magnón tenpo intei piat del gninsuloc,
a crepapanzsa, ma coi sculier dei mai pi.

Me ò tajá i dét co brìtole pericolóxe,
e ò savésto che paromai no vedéi na stala mai pi.
Ma l' udor dei cantuni i me à fat' tornar indrio,
e ades' la note la sa da giazs', la sa da scarpa, la sa da scarp'.

Néole base su par la testa,
pióva entro da le fardele,
aria sóto i danoci,
cald' dapartut' intorno,
fréd' éntro intei stivali de mólder.

Qualchedun al se posta par víver de pi ani,
e 'l se senta dó su inte 'n sas' che ghen' è arente,
al alzsa su la facia par védar i arte pasar,
e 'l pianzxe parché gnisuni sa che l'à rexon.